Liczba komentarzy (0) - Dodaj swój komentarz do tego artykułu...

WSTĘP

Jednym z zastosowań systemu Linux w firmie może być serwer plików. Do czego może nam posłużyć taki serwer? Otóż często zdarza się nam iż mamy w firmie kilka komputerów i chcielibyśmy, aby edytowany przez nas plik był łatwo dostępny dla pozostałych pracowników w naszej firmie. Drugi przykład, proszę bardzo. W przypadku kiedy paru pracowników pracuje nad jednym projektem możemy na naszym serwerze plików założyć katalog, gdzie będą przechowywane wszystkie dane dotyczące tego projektu, dzięki czemu wszyscy nasi pracownicy będą mieli dostęp do danych. Ma to również tą zaletę, że jeżeli komputer pracujący pod innym systemem niż Linux zaatakuje wirus i wykasuje nam dane z dysku nasze pliki zostaną nienaruszone, gdyż były przechowywane na serwerze, a nie na naszym lokalnym, dysku. Jak tego dokonać dysponując zainstalowanym Linuksem, otóż wystarczy zainstalować oraz skonfigurować pakiet Samba. Dzięki temu pakietowi komputery pracujące pod systemem Windows będę mogły uzyskiwać dostęp do plików oraz drukarek systemu Linux za pomocą protokołu SMB (Server Message Block).

Dzięki Sambie stacje roboczą pracującą pod systemem Linux można skonfigurować jako klienta Windows. Wówczas możemy mieć dostęp do udostępnionych katalogów oraz drukarek w komputerach ,na których zainstalowany jest Windows.

W skład Samby wchodzą:

·         smbd - jest to serwer SMB pozwalający na połączenia od klientów Windows oraz udostępniający pliki jak i urządzenia drukujące;

·         nmbd - to serwer nazw NetBIOS, dzięki któremu klienty potrafią odnaleźć serwery;

·         smbclient - jest klientem Windows, za jego pomocą Linux uzyskuje dostęp do plików oraz drukarek z dowolnego serwera Windows;

·         smbprint - skrypt umożliwiający drukowanie na drukarce podłączonej do serwera SMB;

·         smbstatus - wydając to polecenie ukaże nam się lista aktualnych połączeń SMB lokalnego hosta;

·         /etc/smb.conf - serce pakietu, czyli plik konfiguracyjny Samby używany przez serwer SMB;

·         testparm - przy pomocy tego programu możemy sprawdzić poprawność składni pliku konfiguracyjnego Samby.

 

KONFIGUROWANIE SAMBY

Sekcja [globals] - Parametry zdefiniowane w tej sekcji będą się odnosić do wszystkich pozostałych sekcji. Wyjątkiem od tej reguły jest przypadek, w którym zdefinujemy te parametry w innej sekcji. Wówczas mają pierwszeństwo przed [globals]
Sekcja [home] - W przypadku kiedy dany klient chce nawiązać połączenie z udziałem, który nie jest wyszczególiony w pliku konfiguracyjnym smb.conf, samba zacznie szukać sekcję [homes]. Kiedy sekcja taka istnieje, niezidentyfikowana nazwa udziału zostanie wzięta za linuksową nazwę użytkownika. Samba przeprowadzi sprawdzenie wówczas czy taka nazwa występuje w bazie serwera. Kiedy ją znajdzie, Samba przyjmie iż klient jest linuksowym użytkownikiem chcącym nawiązać połączenie ze swoim katalogiem na serwerze.

Sekcja [printers] - w przypadku tej sekcji również kiedy klient próbuje się połączyć z udziałem,

który nie jest podany w pliku smb.conf oraz jego nazwy nie ma w pliku haseł, Samba poddaje weryfikacji, czy nie chodzi o udział drukarki.

W przypadku kiedy chcemy skonfigurować usługi pozwalające udostępniać pliki oraz katalogi musimy poddać edycji plik konfiguracyjny /etc/smb.conf. Jak widzimy plik ten składa się z sekcji. Natomiast każda sekcja zawiera parametry.

Po otwarciu pliku konfiguracyjnym w edytorze można poddać go edycji.

W sekcji global można zmienić wiersz workgroup na inny, na przykład:

workgroup = FIRMA 

W sekcji public natomiast, wyedytujemy zmiany, aby umożliwić dostęp do udostępnionych katalogów znajdujących się na stacji roboczej z systemem Linux.

[public]

comment = Katalog wymiany

path = /home/projekty

public = yes

writeable = yes

printable = no
 

Nim jednak przetestujemy poprawność naszego pliku konfiguracyjnego musimy jeszcze utworzyć nasz katalog /home/projekty oraz nadać użytkownikom prawa do zapisu oraz odczytu w tym katalogu.

Postępując zgodnie z wyżej wymienionymi krokami przyszedł czas na zresetowanie serwera SMB.

Dokonamy tego posługując się poleceniem:

samba restart

Shutting down SMB services: [ OK ]

Shutting down NMB services: [ OK ]

Starting SMB services: [ OK ]

Starting NMB services: [ OK ]

TESTOWANIE POPRAWNOŚCI PLIKU KONFIGURACYJNEGO SAMBY

Istnieje możliwość sprawdzenia, czy nasz plik konfiguracyjny posiada prawidłową składnie, a więc czy nie popełniliśmy podczas konfiguracji jakiegoś błędu. Poniżej przedstawiam przykład działania polecenia służącego kontroli pliku konfiguracyjnego Samby:

testparm

Load smb config files from /etc/samba/smb.conf

Processing section "[homes]"

Processing section "[wymiana]"

Loaded services file OK.

Server role: ROLE_STANDALONE

Press enter to see a dump of your service definitions

PRAKTYCZNE WYKOŻYSTANIE PROGRAMU SMBCLIENT

Najlepszym sposobem sprawdzenia poprawności konfiguracji naszej Samby jest oczywiście jej praktyczne zastosowanie. Pomoże nam w tym polecenie:

smbclient -L 192.168.0.1

Domain=[MAGO6] OS=[Windows 5.1] Server=[Windows 2000 LAN Manager]

Sharename Type Comment

--------- ---- -------

OKIPAGE Printer OKIPAGE 14ex

IPC$ IPC Zdalne wywołanie IPC

print$ Disk Sterowniki drukarek

D Disk

session request to 192.168.0.165 failed (Called name not present)

session request to 192 failed (Called name not present)

Domain=[MAGO6] OS=[Windows 5.1] Server=[Windows 2000 LAN Manager]

Server Comment

--------- -------

Workgroup Master

--------- -------

Przy pomocy tego programu mamy możliwość wglądy w zasoby danego komputera pracującego w Windows. Ale nie tylko, możemy również uzyskać dostęp do ich dysków.

KONFIGURUJEMY SERWER SAMBA

[global]

netbios name = SERWER

server string = SERWER %v FIRMOWY (%L)

workgroup = GRUPA_ROBOCZA

Plik ten ogłasza w sieci obecność serwera Samby o nazwie NetBIOS SERWER. Należy on do grupy roboczej

GRUPA ROBOCZA oraz pokazuje klientom info o numerze wersji Samby oraz NetBIOS-ową nazwę serwera.

Omówienie opcji:

netbios name pozwala na nadanie NetBIOS-owej nazwy serwera

server string natomiast pozwala dodać komentarz pojawiający się obok nazwy serwera w otoczeniu sieciowym

workgroup ten parametr natomiast nadaje nazwę grupy roboczej

Przechodzimy do następnej części pliku konfiguracyjnego

[global]

netbios name = SERWER

server string = SERWER %v FIRMOWY (%L)

workgroup = GRUPA_ROBOCZA

[dane]

path = /mnt/wymiana

comment = Dysk wymiany

Volume Serwer-Lokalny

writeable = yes

guest ok = yes

Sekcja [dane] to nic innego jak udział dyskowy Samby. Udostępnianym zasobem jest /mnt/wymiana.

Parametry te pozwalają na zapisywanie plików w udziale (domyślnie Samba tworzy udziały przeznaczone

tylko do odczytu). Stosując parametr guest ok = yes zgodziliśmy się na dostęp gościa do naszego udziału.

Oczywiście musimy nadać odpowiednie prawa do katalogu /mnt/wymiana.

$ chmod 777 /mnt/wymiana

Omówienie opcji:

path nadaje ścieżkę do uniksowego katalogu, który chcemy udostępnić jako udział dyskowy

guest ok w przypadku kiedy ustawiona jest na yes dostęp do udziału nie wymaga uwierzytelniania

comment pozwala na dodanie komentarza wyświetlającego się przy nazwie udziału

volume nadaje nazwę wolumenu

read only kiedy ustawiona jest na yes umożliwia tylko odczyt udziału

writeable kiedy ustawiona jest na no pozwala tylko na odczyt udziału

Liczba komentarzy (1) - Dodaj swój komentarz do tego artykułu...

1. Pierwszym krokiem jest samo ściągnięcie źródeł. Najwięcej ich można znaleźć na sourceforge.net.
Kiedy już mamy plik ze źródłami a najczęściej ma on postać nazwa_programu.tar.gz skopjujmy go do folderu /usr/src. Być może do zapisu w tym katalogu będą nam potrzebne prawa roota. W tym miejscu najlepiej jest przechowywać żródła programów.
Posiadany przez nas pliki jest archiwum, które przechowuje źródła programu. Należy je rozpakować poleceniem: (możemy również użyć graficznych programów jak ark czy file-roller

tar -xvzf nazwa_programu.tar.gz

Opis przełączników dla tar:
x - oznacza, żeby dany plik został rozpakowany
v - pokaże nam listę plików i szczegóły
z - filtrowanie pakietów przez gzip
f - oznacza, że plik archiwum jest plikiem lokalnym

2. W wyniku powyższych operacji otrzymaliśmy katalog, w którym znajdują się źródła programu, licencjie oraz pliki informujące jak dany program skompilować i zainstalować. Najczęściej jest to plik INSTALL lub README.
Typowa kompilacja rozpoczyna się od wydania polecenia w katalogu ze źródłami:

./configure

Jest to prosty skrypt, który sprawdza nasz system pod względem, czy posiada on potrzebne programy lub biblioteki do skompilowania naszych źródeł. Wygląda on mniej więcej tak:

checking for a BSD-compatible install... /usr/bin/install -c
checking whether build environment is sane... yes
checking for awk... awk
checking whether make sets $(MAKE)... yes
checking for gcc... gcc
checking for C compiler default output... a.out
checking whether the C compiler works... yes
checking whether we are cross compiling... no

Bardzo często zdarza się, że configure zatrzyma się w pewnym momencie i pokarze listę błędów, które uniemożliwiają nam skompilowanie programu:

checking for libgnutls-config... no
checking for libgnutls - version >= 1.0.0... no
*** The libgnutls-config script installed by LIBGNUTLS could not be found
*** If LIBGNUTLS was installed in PREFIX, make sure PREFIX/bin is in
*** your path, or set the LIBGNUTLS_CONFIG environment variable to the
*** full path to libgnutls-config.
configure: WARNING:
***
*** libgnutls was not found. You may want to get it from
*** ftp://ftp.gnutls.org/pub/gnutls/

Jak widać powyżej brakuje nam biblioteki libgnutls w wersji większej lub równej 1.0.0. Configure również pokazało, gdzie należy szukać podanych plików. Po zainstalowaniu biblioteki odpalamy jeszcze raz configure i czytamy rezultaty. Być może teraz znajdzie brak innych plików, więc będzie trzeba je doinstalować. Jeśli wszystko pójdzie dobrze powinniśmy otrzymać komunikat w stylu:

Good - your configure finished. Start make now

3. Kompilacja. Sama kompilacja ogranicza się do wydania polecenia

make

Rezultatem jego działania jest szereg linijek niezrozumiałego tekstu:

if gcc -DHAVE_CONFIG_H -I. -I. -I.. -DSYSCONFDIR=\"/usr/local/etc\" -DDATADIR=\"/usr/local/share/ekg2\" -DPLUGINDIR=\"/usr/local/lib/ekg2/plugins\" -I../libltdl    -g -O2 -Wall -MT protocol.o -MD -MP -MF ".deps/protocol.Tpo" \
  -c -o protocol.o `test -f 'protocol.c' || echo './'`protocol.c; \
then mv -f ".deps/protocol.Tpo" ".deps/protocol.Po"; \
else rm -f ".deps/protocol.Tpo"; exit 1; \
fi
if gcc -DHAVE_CONFIG_H -I. -I. -I.. -DSYSCONFDIR=\"/usr/local/etc\" -DDATADIR=\"/usr/local/share/ekg2\" -DPLUGINDIR=\"/usr/local/lib/ekg2/plugins\" -I../libltdl    -g -O2 -Wall -MT sessions.o -MD -MP -MF ".deps/sessions.Tpo" \
  -c -o sessions.o `test -f 'sessions.c' || echo './'`sessions.c; \
then mv -f ".deps/sessions.Tpo" ".deps/sessions.Po"; \
else rm -f ".deps/sessions.Tpo"; exit 1; \

Z reguły kompilacja kończy się następująco:

make[2]: Nie nic do roboty w `all-am'.
make[2]: Leaving directory `/usr/src/ekg2-20050812'
make[1]: Leaving directory `/usr/src/ekg2-20050812'

Nasz program jest skompilowany. Czas go zainstalować.

4. Instalacja skompilowanych źródeł musi odbywać się z poziomu root dlatego w konsoli wydajemy polecenie su i podajemy hasło administratora. Teraz możemy wydać polecenie:

make install

Teraz system kopjuje odpowiednie pliki binarne do katalogów systemu. Po całej tej operacji wystarczy w konsoli napisać nazwę programu i się on uruchomi.

5. Jeśli program się nam znudzi i chcemy go usunąć to wystarczy wejść do katalogu ze źródłem programu (domyślnie /usr/src/nazwa_programu) i jako root wydajemy polecenie

make uninstall

To jest jedna z przyczyn, dla których warto trzymać źródła w jednym miejscu.

Liczba komentarzy (1) - Dodaj swój komentarz do tego artykułu...

Autor w dalszej części artykułu pisze jednak że nie należy rozpaczać, gdyż mimo tych niedociągnięć postęp jest zauważalny. OpenOffice to wspaniały pakiet biurowy, Ubuntu wprowadza dużą prostotę instalacji i użytkowania, Linspire (komercyjna dystrybucja) daje nam wszytsko na tacy, bez zbędnej konfiguracji.

Producenci sprzętu, tacy jak HP instalują Linuksa na laptopach, Dell nawet na stacjach desktop.

Osobiście sądzę że rok 2006 może być rokiem Linuksa business desktop, czyli Linuksa na biurkach w firmach, urzędach itd. Przesadą jednak było by twierdzić że Linux powszechnie zawita pod strzechy. Do tego trzeba jeszcze zmiany sposobu myślenia i edukacji ludzi, promowania oprogramowania open-source oraz wsparcia dużych firm produkujących sprzęt i oprogramowanie. Wszelkie zmiany wokoło Linuksa jakie się dzieją przybliżają go powoli do tego celu.

Pragniemy znać Wasze zdanie na temat Linuksa na biurkach. Prosimy o komentarze...

Liczba komentarzy (1) - Dodaj swój komentarz do tego artykułu...